Δεν έχουν όλα τα σκυλιά την ίδια ζωή. Άλλα κοιμούνται σε καναπέδες που κοστίζουν όσο ένας μισθός, τρώνε τροφή σχεδιασμένη από διατροφολόγους κατοικιδίων και πηγαίνουν σε ραντεβού για grooming με την ίδια κανονικότητα που άλλοι άνθρωποι πηγαίνουν για καφέ.
Άλλα περιμένουν έξω από ένα σούπερ μάρκετ, δεμένα σε ένα κοντάρι, μέχρι να επιστρέψει κάποιος που δεν έχει πάντα χρόνο ούτε για τα βασικά.
Η διαφορά δεν είναι αισθητική. Είναι οικονομική.
Η φροντίδα ενός κατοικιδίου έχει μετατραπεί, αθόρυβα, σε μια μικρογραφία κοινωνικής τάξης. Δεν είναι μόνο το αν έχεις σκύλο ή γάτα. Είναι το πώς τον έχεις.
Αν έχεις πρόσβαση σε κτηνιατρική κλινική 24ωρης λειτουργίας ή σε μια βασική επίσκεψη όταν «κάτι πάει στραβά».
Αν μπορείς να πληρώνεις εξετάσεις που θυμίζουν ανθρώπινη ιατρική ή αν αναγκάζεσαι να περιορίζεσαι στα απολύτως απαραίτητα.
Αν η φροντίδα είναι επιλογή ποιότητας ή ζήτημα επιβίωσης.
Γύρω από τα ζώα έχει χτιστεί μια ολόκληρη αγορά που υπόσχεται το «καλύτερο δυνατό».
Πρωτεΐνες ειδικής προέλευσης, οργανικές τροφές, εξατομικευμένα προγράμματα άσκησης, υπηρεσίες μεταφοράς, ακόμα και αισθητικές παρεμβάσεις που κάποτε θα θεωρούνταν υπερβολή και τώρα θεωρούνται αυτονόητες για όσους μπορούν να τις πληρώσουν.
Το κατοικίδιο δεν είναι μόνο σύντροφος. Είναι και καταναλωτικό αντικείμενο μέσα σε μια οικονομία που δεν αφήνει τίποτα εκτός. Κι όσο ανεβαίνει το επίπεδο της… ιδανικής φροντίδας, τόσο μεγαλώνει και η απόσταση από την πραγματικότητα των αδέσποτων.
Ζώα που ζουν και πεθαίνουν στον δρόμο, εξαρτημένα από εθελοντές, από τύχη, από μια κοινωνική μέριμνα που συχνά δεν επαρκεί.
Οι δύο εικόνες συνυπάρχουν στο ίδιο αστικό τοπίο χωρίς να συναντιούνται ποτέ πραγματικά.
Και οι αντιφάσεις, όσο κι αν δεν κάνουν… θόρυβο, είναι και παραμένουν αντιφάσεις.
Η αγάπη για τα ζώα παρουσιάζεται ως κάτι σχεδόν καθολικό, σχεδόν αυτονόητο. Στην πράξη όμως, η δυνατότητα να την ασκήσεις με έναν συγκεκριμένο τρόπο δεν είναι καθόλου αυτονόητη.
Η φροντίδα έχει κόστος και το κόστος αυτό διαμορφώνει διαφορετικές εκδοχές ζωής. Όχι μόνο για τους ανθρώπους, αλλά και για τα ίδια τα ζωάκια.
Ακόμη και η εικόνα του «καλού κηδεμόνα» έχει αρχίσει να αλλάζει. Δεν αρκεί πια η φροντίδα, η συνέπεια, η αγάπη.
Προστίθεται ένα στρώμα από επιλογές που δείχνουν δυνατότητα: καλύτερη τροφή, καλύτερες υπηρεσίες, καλύτερη ζωή.
Και κάπου εκεί, η σχέση με το ζωάκι παύει να είναι μόνο συναισθηματική και γίνεται και δείκτης.
Δεν είναι εύκολο να ειπωθεί δυνατά, αλλά η ανισότητα δεν σταματά στους ανθρώπους. Ακολουθεί και τα κατοικίδιά τους. Και όσο η αγορά γύρω αυτά μεγαλώνει, τόσο πιο έντονα διαμορφώνει αυτό το αόρατο σύστημα διαφορών. Ένα σύστημα όπου ακόμα και η φροντίδα έχει βαθμίδες.
