Η Χριστίνα Κοραή έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό HELLO! με την δημοσιογράφο να μοιράζεται στοιχεία από την επαγγελματική της πορεία αλλά τις προκλήσεις που χρειάστηκε να περάσει στην προσωπική της ζωή.
Όπως γράφει το HELLO! «για τη Χριστίνα Κοραή, η δημοσιογραφία δεν ήταν ποτέ απλώς ένα επάγγελμα, αλλά ένας τρόπος να αναζητά την αλήθεια. Η καταξιωμένη δημοσιογράφος του MEGA μοιράζεται με το HELLO! όλα όσα την καθόρισαν, χωρίς να κρύβει ότι κάθε οδύνη της ζωής της της πρόσφερε μαθήματα ανθεκτικότητας και προσφοράς».
Είστε μια πολυεπίπεδη, δυναμική γυναίκα και μια δημοσιογράφος με έντονη προσωπικότητα και θάρρος γνώμης. Να ξεκινήσουμε την κουβέντα μας από τα παιδικά σας χρόνια στο Διδυμότειχο;
Οι ψυχίατροι αναφέρονται στο πόσο καταλυτικά είναι για τους ανθρώπους τα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής τους. Εγώ δεν είχα μόνο πέντε, αλλά δεκαεπτά βελούδινα χρόνια. Μέχρι τη στιγμή που έχασα τους γονείς μου, βίωσα απεριόριστη αγάπη, μια τεράστια αγκαλιά και στήριξη στα πάντα. Αυτό είναι το όπλο και η ευλογία που με ακολουθούν έως σήμερα. Παρότι έμεινα μόνη μου μικρή, νιώθω πως με συνοδεύουν εκείνα τα βελούδινα χρόνια.
Και η βαθιά αγάπη, αποδοχή και τρυφερότητα που λάβατε από τους γονείς σας.
Η μητέρα και ο πατέρας μου ήταν πολύ τρυφεροί και γενναιόδωροι άνθρωποι. Το σπίτι μας ήταν πάντα ανοιχτό για όλους. Έτσι ήταν η φιλοσοφία τους, οι ρίζες τους. Τόσο ο παππούς μου όσο και η γιαγιά μου ήρθαν από την Αδριανούπολη με την ανταλλαγή των πληθυσμών του 1923.
Άρα, βίωσαν τον ξεριζωμό.
Βέβαια. Στην Αδριανούπολη μια πλατεία είχε το όνομα του προ-προπάππου μου, ο οποίος ήταν ένας αστός της περιοχής. Διατηρούσε επτά μύλους. Πριν από αρκετά χρόνια, όταν εργαζόμουν στην «Ελευθεροτυπία», με κάλεσαν μέσω της εφημερίδας σε ένα συνέδριο στην Ιταλία, όπου μας φιλοξένησαν στους ξενώνες μιας καθολικής μονής. Με έβαλαν σε ένα δωμάτιο με μια Τουρκάλα δημοσιογράφο, η οποία, κατά τη διάρκεια των συζητήσεών μας, μου ανέφερε ότι γεννήθηκε στην Αδριανούπολη και της απάντησα ότι οι ρίζες μου ήταν από εκεί. Τότε μου μίλησε για την ελληνική γειτονιά, αλλά και για τα καλοκαίρια της στην Ίμβρο, όπου επίσης το ελληνικό στοιχείο ήταν μεγάλο. Τυχαία, λοιπόν, μου είπε ότι έμενε κοντά στην Πλατεία Νεΐτογλου και σοκαρίστηκα γιατί είχε ακόμη το όνομα του προγόνου μου. Μιλάμε για μια περίοδο κατά την οποία οι σχέσεις των δύο κρατών ήταν πολύ τεταμένες. Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, έγραψα ένα χρονογράφημα για όσα μοιράστηκα με την Τουρκάλα δημοσιογράφο τονίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να επικρατεί ένταση ανάμεσα στις δύο χώρες γιατί αισθάνθηκα πως μας ένωναν περισσότερα απ’ όσα μας χώριζαν.
Επισκεφθήκατε την Αδριανούπολη; Θελήσατε να αναζητήσετε τις ρίζες σας;
Επειδή έχασα πολύ νωρίς τους γονείς μου, έφυγα πονεμένη και πικραμένη από το Διδυμότειχο. Όσες φορές επέστρεφα, το έκανα αποκλειστικά για την αγαπημένη μου θεία. Κάποια στιγμή πήγα στην Αδριανούπολη, αλλά είχα πολύ λίγο χρόνο στη διάθεσή μου. Δεν κατάφερα να βρω αυτήν τη γειτονιά. Όμως την είχε επισκεφθεί η θεία μου, αλλά και ένας θείος μου που ασχολούνταν με τα ναυτιλιακά. Όπως και να έχει, αισθάνθηκα με έναν τρόπο ότι περπάτησα στις ρίζες μου.
Οι γονείς σας έφυγαν από τη ζωή στα τέλη της εφηβείας σας.
Ναι. Η μητέρα μου από καρδιακό επεισόδιο και ο πατέρας μου έπειτα από οκτώ μήνες, από εγκεφαλικό. Δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς εκείνη. Ήταν πολύ δεμένο ζευγάρι. Ενδιάμεσα αυτών των απωλειών, χάσαμε και δύο αγαπημένους παππούδες. Δεν θέλω να θυμάμαι εκείνη την περίοδο της ζωής μου. Ήταν πολύ μεγάλος ο πόνος. Μέσω της ψυχανάλυσης, ήρθα ουσιαστικά αντιμέτωπη με το παρελθόν μου. Όταν έφυγαν οι γονείς μας, συμφωνήσαμε με την αδελφή μου να πουλήσουμε το πατρικό. Δεν άντεχα να μείνω σε εκείνο το σπίτι. Σκεφτείτε ότι, παρόλο που το πουλήσαμε, για δεκαέξι χρόνια δεν περνούσα ούτε απέξω όταν επισκεπτόμουν τη θεία μου στο Διδυμότειχο. Ο ψυχολόγος μου με απελευθέρωσε και πήγα. Ίσως τότε ήταν η κατάλληλη στιγμή να συναντηθώ με το παρελθόν μου.
Πώς βιώσατε την απώλεια της μητέρας σας;
Διαλύθηκα. Δεν περιγράφονται τα συναισθήματα.
Είναι σοκαριστικό το ότι έφυγαν τέσσερις αγαπημένοι σας άνθρωποι μέσα σε ένα χρόνο.
Έχασα τα τέσσερα στηρίγματα της ζωής μου.
Σε εκείνη την τρυφερή ηλικία, ποιος έγινε το στήριγμά σας;
Η θεία μου Ελένη μάς αγκάλιασε κυριολεκτικά. Μας έβαλε κάτω από τις φτερούγες της. Ήταν η αγαπημένη αδελφή της μητέρας μου.
Σε ποια ηλικία φύγατε από το Διδυμότειχο;
Στα 19 μου, έπειτα από την απώλεια του πατέρα μου. Πήγα στη Θεσσαλονίκη και ξεκίνησα μαθήματα ιταλικής γλώσσας γιατί ήθελα να σπουδάσω δημοσιογραφία στην Ιταλία. Όντως, έγινα δεκτή στο Πανεπιστήμιο της Περούτζια. Συνάντησα όμως ένα γνωστό δημοσιογράφο της Θεσσαλονίκης, τον Γιώργο Φωτιάδη, ο οποίος μου είπε: «Δεν μετρούν οι σπουδές. Πρέπει να κάνεις πράξη τη δημοσιογραφία για να ανακαλύψεις αν έχεις αυτό το τάλαντο». Έτσι, δεν έφυγα για την Ιταλία και, μέσα σε ελάχιστο χρόνο, έκανα κατά λάθος μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία στη Θεσσαλονίκη.
Τι σημαίνει το «έκανα κατά λάθος επιτυχία»;
Στο πρώτο μου διάστημα στο επάγγελμα, δεν ήξερα πού πάν’ τα τέσσερα. Είχα αρχίσει να δουλεύω σε μια εφημερίδα όταν ήρθε στην πόλη ο Τσοχατζόπουλος, ο οποίος μέχρι τότε δεν είχε δώσει καμία απολύτως συνέντευξη. Ο Φωτιάδης μου είπε: «Μένει στο ξενοδοχείο Νεφέλη. Θα πας και θα του ζητήσεις συνέντευξη!». Του επισήμανα: «Μα, δεν έχει μιλήσει σε κανέναν από τους δημοσιογράφους που γνωρίζει». Τότε υπήρχαν τεράστια δημοσιογραφικά ονόματα στις εφημερίδες της Μακεδονίας. Καθώς ο Φωτιάδης επέμενε, πήγα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου και ζήτησα τον Τσοχατζόπουλο. Με συνέδεσαν και του δήλωσα: «Είμαι η τάδε δημοσιογράφος και θέλω μια συνέντευξη». Εκείνος πάγωσε για κάποια δευτερόλεπτα και μου είπε: «Ελάτε αύριο».
Την επόμενη ημέρα, στήθηκα από το πρωί έξω από το ξενοδοχείο. Ο Τσοχατζόπουλος το είχε ξεχάσει. Με το που τον είδα, κατευθύνθηκα προς εκείνον και του υπενθύμισα: «Είμαι η δημοσιογράφος που μιλήσαμε χτες». Μου τόνισε: «Ξέρετε, δεν δίνω συνεντεύξεις». Τότε του απάντησα: «Το γνωρίζω, αλλά με μένα υπάρχει μια ιδιαιτερότητα. Από τη συνέντευξή σας θα κριθεί αν θα συνεχίσω στη δημοσιογραφία». Πράγματι, προχωρήσαμε στη συνέντευξη και έκανα μια τεράστια επιτυχία. Με αυτή την αφορμή, αποφάσισα να έρθω στην Αθήνα. Σπούδασα στο Εργαστήρι Δημοσιογραφίας και άνοιξε ο δρόμος για την «Ελευθεροτυπία».
Η οποία ήταν σαν δεύτερο σπίτι σας. Μιλήστε μας για αυτό το μεγάλο κεφάλαιο της ζωής σας.
Επειδή ήμουν παράλληλα ερωτευμένη με έναν τύπο στη Θεσσαλονίκη, έφευγα στις ελεύθερες από υποχρεώσεις ημέρες. Ένας από τους δασκάλους μας στη σχολή ήταν ο Κώστας Σκούρας, ο τότε διευθυντής σύνταξης της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας». Στις αρχές Δεκεμβρίου, λίγο πριν από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές, μας έβαλε ένα τεστ στο οποίο μας έθεσε το εξής ερώτημα: «Έρχεται ένα Concorde από το Παρίσι στην Αθήνα με Γάλλους επιχειρηματίες. Τι μηνύματα στέλνει; Κάντε μια ανάλυση». Οι συμμαθητές μου έδωσαν διάφορες απαντήσεις και, όταν ήρθε η στιγμή να μιλήσω, τόνισα κάποια σημεία που δεν ανέφερε κανείς.
Του είπα λοιπόν: «Το Concorde δεν μπορεί να προσγειωθεί στο Ελληνικό. Το αεροδρόμιό μας είναι πολύ μικρό. Αν θεωρήσουμε πως συμβαίνει, όμως, το ότι για μια μικρή σχετικά πτήση χρησιμοποιείται το Concorde από τους Γάλλους επιχειρηματίες σημαίνει ότι ήθελαν να έρθουν με δύναμη υπεροχής στην Αθήνα και να καθίσουν στο τραπέζι από θέση ισχύος». Μετά το τέλος του μαθήματος, ο Σκούρας μου είπε: «Έλα το βράδυ στην “Ελευθεροτυπία”». Πήγα, αλλά δεν είχε ενημερώσει ότι είχε καλέσει ένα νέο παιδί που ήθελε να δει. Μου είπαν λοιπόν: «Του έτυχε κάτι έκτακτο. Ελάτε αύριο το μεσημέρι». Την επόμενη ημέρα, επίσης δεν είχε αφήσει κάποιο μήνυμα για μένα. Τότε σκέφτηκα: «Δεν θα τον παρακαλέσω». Έφυγα για τη Θεσσαλονίκη και τον έρωτά μου και επέστρεψα στις αρχές Ιανουαρίου. Όταν με είδε στην σχολή, με ρώτησε: «Πού ήσουν εσύ; Γιατί δεν ήρθες στην εφημερίδα;». Του απάντησα: «Ήρθα δύο φορές, δεν μου είπαν κάτι και θεώρησα ότι δεν με θέλετε». «Λάθος θεώρησες! Να θυμάσαι ότι στη δημοσιογραφία θα επιμένεις. Δεν θα τα παρατάς εύκολα». Ξέρετε τι μάθημα ζωής ήταν αυτό για μένα; Κινούσα γη και ουρανό μέχρι να βγάλω την είδηση.
Γενικότερα στη ζωή σας, επιμένατε για τα όνειρά σας;
Ναι. Στη ζωή μου πάντα κουβαλούσα την αλήθεια μου. Αυτό πλέον φαίνεται περισσότερο στον κόσμο γιατί παρουσιάζομαι στην τηλεόραση. Είμαι η αλήθεια μου, με τα θετικά μου και τα αρνητικά μου.
Ποια είναι τα θετικά σας;
Θα αναφέρω πάλι το ότι επιμένω. Επέλεξα να κάνω ένα επάγγελμα το οποίο αγάπησα πολύ. Ούτε μία στιγμή θεώρησα ότι θυσιάζομαι, ότι χάνω γιορτές, διακοπές, οτιδήποτε… Αυτή είναι η δουλειά μου. Η δημοσιογραφία μπορεί να ζήσει χωρίς την Κοραή. Μην τρελαθούμε. Ουδείς αναντικατάστατος! Όμως ποτέ δεν ήμουν η κλασική δημοσιογράφος – ούτε σε στυλ, όπως τα υπόλοιπα κορίτσια της εποχής μου. Τη δεκαετία του ’80, ντυνόμουν σχεδόν όπως σήμερα.
Δεχθήκατε σεξουαλική παρενόχληση στη δουλειά;
Το να σε φλερτάρουν χωρίς να σε φέρουν σε δύσκολη θέση συμβαίνει παντού. Αυτό όμως δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ποτέ δεν βρέθηκα σε δύσκολη θέση, ούτε από ανθρώπους των μέσων ενημέρωσης ούτε από πολιτικούς.
Υπήρξαν πολιτικοί που ζήτησαν να απολυθείτε εξαιτίας του ότι κοντραριστήκατε;
Δύο. Ο ένας ήταν του ΠΑΣΟΚ και ο άλλος της Νέας Δημοκρατίας. Με κάλεσε ο τότε διευθυντής μου, Σεραφείμ Φυντανίδης, μια μεγάλη προσωπικότητα, και μου είπε: «Αυτός είπε το τάδε για σένα». Τότε ήμουν μικρή και πιο ψαρωμένη. Του απάντησα: «Συγγνώμη, αλλά δεν ισχύει αυτό που σας είπε. Το έκανε για το συγκεκριμένο δημοσιευμένο ρεπορτάζ». Στο τέλος δικαιώθηκα εγώ. Βέβαια, ποτέ δεν μου είπε «θα σε απολύσω», παρότι ήμουν νέα συντάκτρια ακόμη.
Τι άνθρωπος, τι προσωπικότητα ήταν ο Σεραφείμ Φυντανίδης;
Τεράστια! Είχε άμεση και σφαιρική γνώση για κάθε ρεπορτάζ. Κατανοούσε όλες τις πτυχές ενός θέματος. Κάναμε σύσκεψη γύρω στις 8 το βράδυ και μετά γράφαμε τα θέματα έως τις 2 το πρωί. Εκείνος συνήθως ήταν στο γραφείο του με τις πόρτες του ανοιχτές. Από την ερώτηση που μου έκανε για το εκάστοτε θέμα μου στη σύσκεψη καταλάβαινα αν είχα ολοκληρώσει το ρεπορτάζ ή όχι.
Τι θυμάστε από τον Τεγόπουλο;
Ήταν απίστευτος! Κλασικός εκδότης, όπως και ο Λαμπράκης. Αγαπούσε τους δημοσιογράφους και τους στήριζε. Για να καταλάβετε, το θάνατο του Παπανδρέου από εκείνον τον πληροφορηθήκαμε και έπειτα τον επιβεβαιώσαμε.
Βγάλατε χρήματα από τη δουλειά;
Ποτέ δεν ήμουν κακοπληρωμένη. Δεν έβγαλα τρελά λεφτά – τα ξόδευα κιόλας, για να σας πω την αλήθεια. Όμως ούτε στην κρίση αισθάνθηκα ότι δεν είχα τον τρόπο ζωής που ήθελα.
Γύρω στο 2005, μπήκε ενεργά η τηλεόραση στη ζωή σας και περάσατε από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς.
Ως καλεσμένη όμως. Μου πρότεινε ο Νίκος Χατζηνικολάου να συνεργαστούμε για τα δελτία ειδήσεων του ALPHA και έπειτα του ALTER. Η πρόταση του ALTER μάλιστα έγινε ενώ ήμουν σε περιοδεία με τον Καραμανλή. Δεν πήγα γιατί δεν με άφησαν από την εφημερίδα. Ήταν λίγο αυστηρά τα πράγματα. Βέβαια, δεν παίρναμε τρεις κι εξήντα, οπότε ήθελαν να διαφυλάξουν τα ονόματά τους. Στον ALPHA είχε ζητήσει ο Χατζηνικολάου από τον Φυντανίδη να στηθεί ένα στούντιο στο υπόγειο της εφημερίδας. Εγώ, κάνοντας κυβερνητικό ρεπορτάζ, έπρεπε να είμαι στην «Ελευθεροτυπία» την ώρα των δελτίων. Δεν μπορούσα να βρίσκομαι στην Κάντζα. Μιλούσα, θυμάμαι, για τη συνεργασία με τον Χρήστο Παναγιωτόπουλο, ο οποίος είναι πρωτοπόρος σε πολλά. Ήθελε ο κάθε δημοσιογράφος να έχει ταυτότητα. Να ξέρεις ότι βλέπεις την Κοραή στο δελτίο ειδήσεων και μαθαίνεις τι γίνεται στη Νέα Δημοκρατία. Το σκέφτηκα πολύ επειδή η πρόταση ήταν ιδιαίτερα τιμητική, αλλά αποφάσισα να μη δεχθώ. Εκείνη την περίοδο, ταξίδευα παράλληλα πάρα πολύ και σκεφτόμουν ότι στην τηλεόραση θα δεσμευόμουν. Αντιπρότεινα και επέμεινα να πάει η Σπυράκη.
Επομένως, ουσιαστικά ανοίξατε το δρόμο στη Μαρία Σπυράκη.
Όχι μόνο εγώ. Την πρότειναν και άλλοι συνάδελφοι. Την είχα ζήσει στο ρεπορτάζ και ήξερα ότι ήταν μια πολύ καλή δημοσιογράφος που κυνηγούσε την είδηση.
Έρχομαι στην τωρινή συνεργασία σας με τον Νίκο Ευαγγελάτο στο καθημερινό «Live News» του MEGA, όπου, ομολογουμένως, η χημεία σας είναι μοναδική.
Την περίοδο που ο Νίκος ήταν στο ALTER, μου έστελνε πολύ συχνά link στην εφημερίδα. Εδώ και πολλά χρόνια, έχουμε εξαιρετική χημεία, τον εκτιμώ πολύ. Θαυμάζω και σέβομαι τους δημοσιογράφους που είναι ρεπόρτερ, που παλεύουν για το θέμα τους. Στο παρελθόν, μου είχε ζητήσει να συνεργαστούμε, αλλά δεν είχε έρθει η ώρα μας. Πριν από τέσσερα χρόνια, συναντηθήκαμε σε μια εκδήλωση των Ποσειδωνίων και μου δήλωσε: «Τελείωσε! Θέλω να έρθεις στην εκπομπή». Από τον Νίκο έμαθα να είμαι to the point τηλεοπτικά, να μην πλατειάζω. Να βγαίνει η είδηση στη μία φράση που θα πω. Να αναφέρω ότι ο κατώτατος μισθός θα είναι 920 ευρώ, για παράδειγμα.
Γιατί στα ρεπορτάζ στις εφημερίδες έγραφα σελίδες επί σελίδων, αναλύσεις επί αναλύσεων.
Θα ήθελα να μας σχολιάσετε τους κεντρικούς παρουσιαστές ειδήσεων με μια-δυο ατάκες.
Νίκος Χατζηνικολάου;
Διαχρονική σταθερά.
Μάρα Ζαχαρέα;
Μεγάλο αστέρι και φίλη μου. Έχει κρατήσει ψηλά το δελτίο ειδήσεων του STAR.
Απόστολος Μαγγηριάδης;
Νέο αίμα. Δίνει prestige στην κρατική τηλεόραση. Είναι πολύ καλός.
Σία Κοσιώνη;
Επίσης μια σταθερή αναφορά. Κυρία! Θεωρώ πολύ δεύτερης ποιότητας την κριτική που δέχεται.
Ράνια Τζίμα;
Το κοριτσάκι μου! Με τη Ράνια ήμαστε μαζί στο ρεπορτάζ της Νέας Δημοκρατίας. Είναι κούκλα και πολύ καλό παιδί και έκανε τη δική της σχολή στην παρουσίαση των ειδήσεων. Έχει δυναμισμό. Δεν είναι τυχαία η επιτυχία της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA.
Αντώνης Σρόιτερ;
Πολύ καλός δημοσιογράφος και ρεπόρτερ. Έχει χτίσει το δικό του τηλεοπτικό προφίλ.
Να αλλάξουμε θέμα; Πριν από ενάμιση χρόνο, βιώσατε μία ακόμα μεγάλη απώλεια, της αδελφής σας. Πόσο σας άλλαξε;
Με διέλυσε. Στην ουσία, η αδελφή μου έφυγε μέσα σε 10 λεπτά.
Τι εννοείτε;
Έπαθε αιμορραγικό εγκεφαλικό. Ο εγκέφαλός της δεν λειτουργούσε έκτοτε. Έζησε άλλες εννέα ημέρες και μας ανακοινώθηκε ο θάνατός της. Βέβαια, για μένα ο πραγματικός θάνατος ήταν στις 16 Σεπτεμβρίου, τη στιγμή του εγκεφαλικού.
Φαντάζομαι πόσο μη διαχειρίσιμη είναι μια τόσο τραγική και άμεση απώλεια.
Είχα τεράστια αγάπη στην αδελφή μου. Λίγες ημέρες πριν από το θάνατό της, μου είχε πει: «Αδερφούλα μου, να θυμάσαι ότι σ’ αγαπώ πάρα πολύ». Δεν ένιωσα όμως πως διαισθανόταν κάτι κακό. Πάντα μου έλεγε «σ’ αγαπώ πολύ, θέλω να το θυμάσαι» κι εγώ της απαντούσα: «Μη μου το λες αυτό. Εγώ θα φύγω πριν από σένα. Δεν θέλω να ζήσω την απώλειά σου». Με το θάνατό της, διαλύθηκα, αισθάνομαι ανάπηρη. Λείπει ο μισός μου εαυτός. Τώρα είναι περισσότερο μέσα στη σκέψη μου απ’ ό,τι πριν. Τη σκέφτομαι παντού. Λέω κάτι, ξέρω πώς θα αντιδρούσε και έρχεται στο μυαλό μου. Στο σταυρό που φοράω έχω τη στάχτη της. Με πόνεσε πολύ η απώλειά της. Άρχισα ξανά ψυχανάλυση.
Τι θεωρείτε πως έπρεπε να αντιμετωπίσετε αυτήν τη φορά;
Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου. Δεν σας κρύβω ότι κατά τα πρώτα 24ωρα ήμουν τόσο συντετριμμένη που σκεφτόμουν ακόμα κι αν αξίζει η ζωή μου, παρόλο που έχω τα ανίψια μου και τα παιδάκια τους, τα οποία λατρεύω. Αναρωτιόμουν «τι νόημα έχει να ζω;». Ήμαστε πολύ δεμένες. Ήταν το μόνο πρόσωπο που ήξερε σχεδόν τα πάντα για μένα κι εγώ, αντίστοιχα, για εκείνη. Η γιαγιά μου έλεγε: «Θεέ μου, μη μου δώσεις ό,τι μπορώ να αντέξω». Αυτό είναι το απόσταγμα από την τελευταία μου ψυχανάλυση: ότι οφείλω να συνεχίσω τη ζωή.
Είναι συγκλονιστικό το ότι δεν σας επιτράπηκε να κάνετε τελετή επειδή η ίδια είχε επιλέξει την καύση.
Σε ανύποπτο χρόνο, η αδελφή μου είχε πει, τόσο σε μένα και στο σύζυγό της όσο και στα παιδιά της, ότι μετά το θάνατό της ήθελε να κάνουμε δωρεά οργάνων και καύση. Όταν, μέσα στην οδύνη μας, με κάλεσε στο τηλέφωνο η υπεύθυνη από το Τμήμα Μεταμοσχεύσεων του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης και μου είπε ότι θα γινόταν δωρεά τεσσάρων οργάνων της αδελφής μου, των δύο νεφρών και των δύο κερατοειδών, έκλαψα από χαρά. Άμεσα, μάλιστα, είχαν ενημερωθεί οι δύο γυναίκες στις οποίες θα μεταμοσχεύονταν οι νεφροί και όδευαν προς το νοσοκομείο. Δεν μπορώ να σας περιγράψω τη συγκίνησή μου εκείνη τη στιγμή.
Συναντηθήκατε με αυτές τις γυναίκες;
Όχι. Θέλω να συνεχίσουν τη ζωή τους. Γιατί να τις φορτώσω με παραπάνω συγκίνηση; Δεν έχει νόημα. Η αδελφή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία σε κάποιους ανθρώπους. Ήταν γενναιόδωρη ακόμα και με το θάνατό της. Δυστυχώς, στην καύση νεκρού απαγορεύεται να πραγματοποιηθεί κανονική τελετή. Εγώ έφερα έναν ιερέα και κάναμε τρισάγιο. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσει αυτή η μεγάλη συζήτηση. Καταλαβαίνω μέχρι ένα βαθμό τις ενστάσεις της εκκλησίας, όμως είναι δυνατόν να μη δέχεται να κηδεύσει έναν άνθρωπο ο οποίος με την απώλειά του δίνει μια ευκαιρία ζωής σε άλλους τέσσερις ανθρώπους; Ύστερα, τα οστεοφυλάκια στα νεκροταφεία είναι γεμάτα. Πώς επιστρέφει το σώμα στο χώμα; Εγώ είμαι υπέρ της δωρεάς οργάνων όπως και της καύσης των νεκρών.
Ας περάσουμε σε άλλο θέμα. Ζήσατε μεγάλους έρωτες;
Έζησα τρεις μεγάλους έρωτες.
Πώς είστε όταν ερωτεύεστε;
Ανάλογα με την ηλικία. Όταν ήμουν μικρή, δεν είχα την αίσθηση του κινδύνου. Μεγαλώνοντας, ο έρωτας αλλάζει μορφή. Υπάρχει μεγαλύτερη τρυφερότητα.
Γιατί δεν παντρευτήκατε; Δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία σας ο γάμος;
Δεν παντρεύτηκα επειδή πιστεύω πολύ στο γάμο. Πάντα αγαπούσα περισσότερο τη δουλειά μου. Δεν ήθελα να κάνω ένα γάμο μόνο και μόνο για να φέρω στον κόσμο ένα παιδί. Σήμερα, αν ήθελα να αποκτήσω παιδί, δεν θα χρειαζόταν να παντρευτώ. Τότε ήταν διαφορετικές οι συνθήκες. Επίσης, δεν ήθελα να κάνω ένα παιδί που θα μεγάλωνε μια νταντά. Επέστρεφα από την «Ελευθεροτυπία» στις 12 τη νύχτα. Έπρεπε να υπάρχει μια ισορροπία μεταξύ επαγγέλματος και οικογένειας. Δεν μπορούσα ποτέ να τη διατηρήσω – ούτε στις σχέσεις μου. Πάντα έβαζα πάνω απ’ όλα τη δουλειά μου γιατί είμαι ανεξάρτητη.
Κλείνοντας, πώς ονειρεύεστε τα επόμενα δέκα χρόνια της ζωής σας;
Κατ’ αρχάς, να σας πω ότι δεν φοβάμαι το θάνατο. Θα ήθελα να είναι καλά οι δικοί μου άνθρωποι. Αυτή είναι η προτεραιότητά μου. Επειδή με έχουν σημαδέψει οι απώλειες, πάντα λέω «να είναι πρώτα καλά οι δικοί μου και έπειτα εγώ». Θα ήθελα επίσης να συνεχίσω να κάνω δημοσιογραφία όσο με θέλει κι εκείνη.
