Ο αθλητισμός αποτελεί την κύρια αιτία τραυματισμών στους νέους, ιδίως στους έφηβους αθλητές υψηλού επιπέδου – εκείνων που βρίσκονται σε προ-επαγγελματικό ή επαγγελματικό επίπεδο.
Όταν προκύπτουν τραυματισμοί, επιβαρύνουν σε μεγάλο βαθμό τη σωματική λειτουργία των αθλητών, με συνέπεια να χάνουν προπονήσεις μηνών, να αποκλείονται από αγώνες και να επηρεάζεται η απόδοση και η αθλητική τους πορεία.
Επιπλέον, χειροτερεύουν την ψυχολογία και την κοινωνική ζωή τους, αφού η ενασχόληση με τον αθλητισμό αποτελεί καθοριστικό στοιχείο της ταυτότητάς τους και ένας τραυματισμός μπορεί να οδηγήσει σε απώλειά της, σε μοναξιά και αυτοενοχοποίηση.
Μοναδικό εργαλείο αποτροπής των αρνητικών συνεπειών τους είναι οι κατάλληλα σχεδιασμένες παρεμβάσεις, που στοχεύουν στη μείωση της πιθανότητας τραυματισμού αλλά και στην ασφαλή επιστροφή στον αθλητισμό μετά από τη θεραπεία του.
«Δεν είναι ασυνήθιστο για τους έφηβους ταλαντούχους αθλητές να προπονούνται 15–20 ώρες την εβδομάδα, να ανήκουν σε εθνικές ομάδες νέων/νεανίδων και να συμμετέχουν σε αγώνες που διοργανώνουν ευρωπαϊκές και διεθνείς ομοσπονδίες (π.χ. Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια πρωταθλήματα ποδοσφαίρου U17 και U19) ακόμα και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, που διεξάγει Ολυμπιακούς Αγώνες Νέων, στους οποίους λαμβάνουν μέρος αθλητές ηλικίας 15-18 ετών.
Παρότι η συμμετοχή τους σε αθλητικές δραστηριότητες προσφέρει σημαντικά οφέλη στη υγεία τους, ενέχει επίσης κίνδυνο τραυματισμού, δεδομένων των εντατικών προγραμμάτων προπόνησης και της συχνής συμμετοχής σε αθλητικές διοργανώσεις», επισημαίνουν οι Ορθοπαιδικοί Χειρουργοί δρ Παναγιώτης Πάντος, Βασίλειος Σακελλαρίου και δρ Κωνσταντίνος Σταραντζής, επιστημονικοί υπεύθυνοι του τμήματος Osteon Pro της Osteon Orthopedic & Spine Clinic.
«Σε αντίθεση με τους ενήλικες αθλητές, το εφηβικό σώμα πρέπει να ανταποκριθεί στις προπονήσεις ενώ αναπτύσσεται και η γρήγορη ανάπτυξη επηρεάζει τη βιομηχανική του σκελετού και τη μυϊκή δύναμη.
Το μυοσκελετικό σύστημα είναι σε αυτές τις ηλικίες πιο ευάλωτο σε συγκεκριμένους τραυματισμούς. Οι ρήξεις τενόντων βρίσκονται στην κορυφή της λίστας, αφού είναι σημαντικά ισχυρότεροι και πιο ελαστικοί από τα σημεία σύνδεσής τους στις αποφύσεις, όπως και τα κατάγματα, αφού τα οστά υπολείπονται σε πυκνότητα και γι’ αυτόν τον λόγο έχουν μειωμένη αντοχή», εξηγούν.
Έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί έχουν αποκαλύψει ότι 3 στους 4 τραυματισμούς σημειώνονται κατά τη διάρκεια της προπόνησης και όχι των αγώνων – περισσότεροι κατά την προπόνηση αντοχής, ακολουθούμενοι από εκείνους που προκαλούνται κατά τη διάρκεια της προπόνησης τεχνικής, δύναμης και προθέρμανσης ή στο τέλος της προπόνησης. Σχεδόν το 60% έχουν σταδιακή έναρξη και στο 40% των αθλητών είναι επαναλαμβανόμενοι.
Η πλειονότητά τους προκαλείται στον άκρα πόδα και το γόνατο, την οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και τον ώμο, αναλόγως του αθλήματος (π.χ. δύναμης) και τη φύση του (ατομικό ή ομαδικό). Οι σοβαρότεροι προκύπτουν στη μέση και στα κάτω άκρα. Μάλιστα, σε ορισμένα αθλήματα τα ποσοστά τραυματισμών είναι υψηλότερα τους έφηβους από ότι στους ενήλικες αθλητές.
Παρότι το ποσοστό των τραυματιών που αναρρώνουν είναι υψηλό, 2 στους 10 αθλητές απέχει από την κανονική προπόνηση για τουλάχιστον 2 μήνες και από αυτούς το 10% πάνω από 6 μήνες, με συνέπειες τόσο στην αθλητική απόδοση όσο και στην υγεία.
Δηλαδή οι αθλητικοί τραυματισμοί δεν περιορίζουν μόνο τη μελλοντική συμμετοχή σε σωματικές δραστηριότητες, αλλά επηρεάζουν αρνητικά και τη μελλοντική υγεία. Στοιχεία που προέρχονται από ανασκοπήσεις μελετών δείχνουν, για παράδειγμα, ότι οι έφηβοι και οι νεαροί ενήλικες αθλητές είναι πολύ πιθανόν να αναπτύξουν πρόωρα οστεοαρθρίτιδα ως αποτέλεσμα τραυματισμού των αρθρώσεων, του μηνίσκου και των συνδέσμων.
Εκτός από τους σωματικούς τραυματισμούς υπάρχει και η ψυχολογική επιβάρυνση, η οποία συνήθως προκύπτει λόγω της αδυναμίας διαχείρισης των τραυματισμών που οφείλεται στην έλλειψη ανάλογων εμπειριών και των προσδοκιών των προπονητών, των γονέων τους, των συναθλητών και των αντιπάλων τους.
Η έρευνα, όμως, δείχνει ότι η ψυχική υγεία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σωματική ασφάλεια. Έχει αποδειχθεί ότι το άγχος επηρεάζει την απόδοση και αυξάνει τον κίνδυνο τραυματισμού, αφού περιορίζει την προσοχή του αθλητή, αυξάνει τη μυϊκή ένταση και δυσκολεύει τον συντονισμό του, τόσο κατά τη διάρκεια της προπόνησης όσο και των αγώνων.
«Οι αιτίες των αθλητικών τραυματισμών είναι ποικίλες. Παράγοντες που σχετίζονται με τον αθλητισμό και την προπόνηση, όπως ο όγκος και το φορτίο προπόνησης, η ταχεία αύξηση της διάρκειας, της συχνότητας και της έντασης της προπόνησης, η ανισορροπία μεταξύ φορτίου προπόνησης και ανάρρωσης και η πρώιμη εξειδίκευση στον αθλητισμό έχουν συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο κακώσεων. Βιολογικοί παράγοντες, όπως προηγούμενοι τραυματισμοί, η ηλικία και το φύλο έχουν επίσης καθοριστικό ρόλο.
Η υψηλή συχνότητα τραυματισμών σε έφηβους ελίτ αθλητές υποστηρίζει την ανάγκη εφαρμογής προγραμμάτων πρόληψης νωρίς στην καριέρα τους. Σωματικά, η πρόληψη βασίζεται σε προσωποποιημένη προσέγγιση, με προγράμματα που στοχεύουν στη διόρθωση των αιτιών που έχουν προκαλέσει προηγούμενους τραυματισμούς, λαμβανομένων υπόψη των απαιτήσεων του εκάστοτε αθλήματος.
Με σύγχρονες τεχνικές μπορούν να διορθωθούν τα ελαττωματικά πρότυπα κίνησης, ενώ με την παρακολούθηση του φόρτου σωματικής προσπάθειας μπορεί να διασφαλιστεί η ισορροπία μεταξύ προπόνησης και αποκατάστασης. Τα εξατομικευμένα προγράμματα ενδυνάμωσης και βελτίωσης της φυσικής κατάστασης μπορούν να πετύχουν μείωση των τραυματισμών και ενίσχυση της μυοσκελετικής ανθεκτικότητας.
Η αντιμετώπιση των τραυματισμών σε αρχικό στάδιο μειώνει τη σοβαρότητα και τις συνέπειες τους. Προηγμένες τεχνικές και πρωτόκολλα διάγνωσης, θεραπείας και αποκατάστασης, αναγεννητικές μη επεμβατικές θεραπείες και χειρουργεία ελάχιστης επεμβατικότητας, ρομποτικά υποβοηθούμενα όπου απαιτείται, υπόσχονται τάχιστη αντιμετώπιση και επάνοδο στις αθλητικές υποχρεώσεις, χωρίς να διακινδυνεύεται η πορεία των αθλητών.
Ο συνδυασμός τους ελαχιστοποιεί την πιθανότητα επανεμφάνιση τραυματισμών και βελτιώνει τη μακροπρόθεσμη απόδοση, διασφαλίζοντας ότι οι αθλητές παραμένουν ανταγωνιστικοί και ανθεκτικοί στις αθλητικές τους επιδιώξεις», καταλήγουν οι εξειδικευμένοι ορθοπαιδικοί στις αθλητικές κακώσεις κ.κ. Πάντος, Σακελλαρίου και Σταραντζής.
