Τελικά με ποιο Ιράν «είμαστε»; Τα στρατόπεδα και ο νέος «εμφύλιος»

Μια πολεμική σύγκρουση έχει αντιμαχόμενες πλευρές, πόσο μάλλον ένας  πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που έχει μακρά ιστορία συγκρούσεων και δαιδαλώδες πλέγμα συμμαχιών και αντιπαλοτήτων, που ανατροφοδοτούν συγκρούσεις και αδιέξοδα.

Η απόφαση Τραμπ- Νετανιάχου να πλήξουν το Ιράν, χωρίς να περιμένουν το τέλος των διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της Μέσης Ανατολής, που είναι επί δεκαετίες ένα σκηνικό συγκρούσεως και τραγωδιών.

Αυτός ο νέος πόλεμος βρήκε από την πρώτη μέρα και υποστηρικτές και πολέμιους. Οι υποστηρικτές βασίζουν την επιχειρηματολογία τους κυρίως στην δεσποτική αντίληψη της εξουσίας που έχουν οι θρησκευτικοί ηγέτες του Ιράν, η συνεχής και ενίοτε βάρβαρη αντιμετώπιστη των γυναικών, ένα επίχειρημα που το χρησιμοποίησε κατά περίπτωση και ο Ντόναλντ Τραμπ, αν και η κύρια αιχμή ήταν το πυρηνικό πρόγραμμα. Οι πολέμιοι της επέμβασης μιλούν για μία ενέργεια που αντιβαίνει το διεθνές δίκαιο, που αποτελεί αυθαίρετη και παράνομη ενέργεια και επίδειξη δύναμης του ισχυρότερου, προσθέτοντας ότι θα προκαλέσει νέο χάος στη Μέση Ανατολή. Καμία από τις δύο θέσεις δεν είναι αβάσιμη. Και το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δίωξε, καταπίεσε και εξευτέλισε τους αντιπάλους του, ήταν και παραμένει ένα από τα απεχθέστερα καθεστώτα ως προς τον σεβασμό των γυναικών και η επέμβαση έχει πρόβλημα ως προς την νομιμοποίησή της. Αυτό που αποφάσισαν τα μέλη του ΟΗΕ μετά τον πόλεμο είναι ότι δεν μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια εκτός του πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών. Η επίκληση της απειλής δεν νομιμοποιεί μονομερής στρατιωτικές ενέργειες.

Ο «άγιος» και ο «δαίμονας» Σαντσέθ

Η σαφής διαφοροποίηση του Ισπανού πρωθυπουργού από τις επιλογές Τραμπ, ο χαρακτηρισμός του νέου πολέμου ως «παράνομου» και η άρνησή του να δώσει άδεια χρήσης των βάσεων στη χώρα για στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν τον έκαναν κόκκινο πανί για τον αμερικανό πρόεδρο και υπόδειγμα σε όσους διαφωνούν με την επιχείρηση κατά του Ιράν.

Πλην όμως στη χώρα μας σε μεγάλο βαθμό και κυρίως στα social media ξέσπασε ένα άλλος πόλεμος όπου η μία πλευρά βλεπει τον Σάντσεθ ως έναν ανεύθυνο πολιτικό, έναν σοσιαλιστή παλιάς κοπής που προτάσσει τον «αντιαμερικανισμό» έναντι της «λογικής». Από την άλλη ο ισπανός πρωθυπουργός έγινε το σημείο αναφοράς για όσους βλέπουν στον Ντόναλντ Τραμπ έναν ανεύθυνο πολεμοχαρή νάρκισσο και πιστεύουν ότι αυτή θα έπρεπε να είναι η στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάποιο είδαν ίσως και έναν επαναστάτη που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα και να βγάλει την ΕΕ από τη νάρκη της.

Προφανώς Σάντσεθ δεν είναι τίποτα απ’ όλα αυτά, είναι ένας μετριοπαθής σοσιαλδημοκράτης, που δεν θέλει να βάλει κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θεσμικό επίπεδο, αλλά έχει μία άποψη που ακολουθεί την παράδοση του πολιτικού του χώρου και προφανώς έχει δικαίωμα να την εκφράζει.

Ο «Κίμων» και οι φρεγάτες των άλλων

Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να στείλει στην Κύπρο τη φρεγάτα «Κίμων» και μαχητικά αεροσκάφη ήταν το επόμενο πεδιό αντιπαράθεσης.

Οι μεν έκαναν με την κάθοδο του «Κίμωνα» στην Κύπρο την ιστοική προβολή με τον στρατηγό Κίμωνα που πήγε το 450 π.Χ στην Κύπρο για να την απελευθερώσει από τους Πέρσες, οι δε είδαν άμεση εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, κάτι που σημαίνει ότι έβαλε τις δύο χώρες στο στόχαστρο των ιρανικών πυρών.

«Κιμωνόφιλοι» και «Κιμωνομάχοι» συγκρούστηκαν και πάλι – ευτυχώς με τα εικονικά πυρά του διαδικτύου- χωρίς κάποιον εμφανή νικητή. Ο δεύτερος γύρος της σύγκρουσης ήρθε ότον ο Πέδρο Σάντσεθ αποφάσισε να στείλει και ισπανική φρεγάτα στην Κύπρο. Τώρα οι μεν μίλησαν για «κωλοτούμπα», οι δε ότι η κίνηση αυτή έγινε στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και όχι γιατί ο Ισπανός πρωθυπουργός μετέβαλε άποψη για τον ίδιο τον πόλεμο.

Οι «ανόητοι» πόλεμοι και οι «αναπόφευκτοι»

Ιστορικά οι πολίτες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου δεν είναι υπέρ του πολέμου. Ακόμα και στην Ευρώπη του μεσοπολέμου, με το ναζιστικό καθεστώς να δείχνει σαφώς τις προθέσεις του κανείς δεν ήθελε έναν νέο πόλεμο, μόλις 20 χρόνια μετά τον προηγούμενο.

Το ίδιο κλίμα επικρατούσε και στις ΗΠΑ, στις οποίες επικρατούσε η άποψη της ουδετερότητας μέχρι να επιτεθεί η Ιαπωνία στο Περλ Χάρμπορ. Και σ’ αυτή την σύρραξη μόλις ένας στους τέσσερις συμφωνούν με τους βομβαρδισμούς στο Ιράν. Η έκβαση του πολέμου τόσο ως προς το πολεμικό πεδίο, όσο και ως προς τις επιπτώσεις του μπορεί να μεταβάλλει αυτά τα ποσοστά, αλλά είναι βέβαιο ότι ένα μεγάλο κομμάτι θα παραμείνει δύσπιστο ως προς την σκοπιμότητα της ενέργειας.

Ο πόλεμος είναι μια οδυνηρή κατάσταση κυρίως για τους ανθρώπους που τον υφίστανται και γίνεται με πραγματικά πυρά και όχι με διαδικτυακά βέλη. Υπάρχουν ιστορικές περίοδοι που πόλεμοι έμοιαζαν απολύτως λάθος και ανόητοι, όπως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος και άλλοι που έμοιαζαν αναπόφευκτη ότι το «θηρίο» είχε αρχίσει να καταπίνει όλη την Ευρώπη όπως συνέβη στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως και να έχει καλό θα είναι πριν διαμορφώσουμε άποψη να έχουμε όλες τις παραμέτρους στο τραπέζι, να αποκρούουμε την προπαγάνδα απ’ όποιο στρατόπεδο και αν έρχεται και να μην αντιμετωπίζουμε τόσο σοβαρά θέματα με οπαδική λογική. Αν και το διαδίκτυο μάλλον μας έχει εθίσει σ’ αυτόν τον τρόπο ανάγνωσης των πραγμάτων.