Η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Δίαιτας δεν μοιάζει με γιορτή. Δεν έχει τίποτα από εκείνη την καθαρή, Instagramική ευκαιρία για λεζάντες τύπου «αγαπώ τον εαυτό μου».
Στην καλύτερη περίπτωση είναι μια αφορμή που σε σταματάει μισό δευτερόλεπτο πριν ξαναμπείς στη ρουτίνα σου. Στη χειρότερη, είναι μια υπενθύμιση ότι κάτι έχει πάει περίεργα στραβά με το πώς μιλάμε για το σώμα.
Ξεκίνησε το 1992 από τη Mary Evans Young, μια γυναίκα που δεν είχε διάθεση για θεωρίες και μανιφέστα. Είχε διάθεση για ένα «αρκετά». Αρκετά με το να ζυγίζεσαι σαν να δίνεις εξετάσεις. Αρκετά με το να θεωρείς ότι η ζωή σου ξεκινά όταν χωρέσεις σε κάτι μικρότερο.
Αν το σκεφτείς ψύχραιμα, το περίεργο δεν είναι ότι υπάρχουν δίαιτες. Το περίεργο είναι ότι τις έχουμε κάνει τρόπο σκέψης.
Δεν είναι πια «θα κόψω το ψωμί για λίγο». Είναι το ύφος που έχεις πριν φας το ψωμί. Είναι η στιγμή πριν τη μπουκιά που περνάει από έλεγχο: «επιτρέπεται;»… Και κάπως αυτό το βαφτίσαμε πειθαρχία!
Η κουλτούρα της δίαιτας έχει γίνει background noise. Είναι στις «healthy επιλογές» που δεν είναι πάντα τόσο υγιεινές όσο υπόσχονται. Είναι στα ελεύθερα γεύματα, όπως τα λέμε πια. Σαν να υπάρχει ένα κανονικό σύμπαν και ένα παράλληλο όπου επιτρέπεται να είσαι άνθρωπος. Είναι στα σώματα που παρουσιάζονται ως success stories, λες και πριν ήταν αποτυχίες.
Και κάπου εκεί, το πράγμα γίνεται άβολο. Γιατί η ιδέα ότι το σώμα είναι project δεν είναι απλώς αισθητική εμμονή. Είναι τρόπος να ζεις μέσα σου σαν να είσαι μόνιμα under review. Και η αξιολόγηση δεν τελειώνει ποτέ. Απλώς αλλάζει μορφή. Άλλοτε «wellness», άλλοτε «discipline», άλλοτε «new me».
Η συγκεκριμένη μέρα δεν έρχεται να σου πει να σταματήσεις να προσέχεις τον εαυτό σου. Αυτό θα ήταν εύκολο να απορριφθεί. Έρχεται να σου χαλάσει λίγο τη βεβαιότητα ότι χρειάζεται πάντα να τον διορθώνεις.
Υπάρχει μια λεπτή διαφορά εκεί που συνήθως χάνεται. Άλλο «φροντίζω το σώμα μου» και άλλο «το σώμα μου είναι κάτι που πρέπει να φτάσει κάπου αλλού». Η πρώτη μοιάζει ήρεμη στην επιφάνεια. Η δεύτερη πιέζει. Και μετά έρχεται η κούραση.
Το πιο ενδιαφέρον με την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Δίαιτας είναι ότι δεν προτείνει εναλλακτικό σύστημα. Δεν σου δίνει νέο πλάνο, νέα ρουτίνα, νέο στόχο. Δεν σου πουλάει τίποτα. Κάτι το οποίο στις μέρες μας θα ήταν σχεδόν… ύποπτο.
Στην πραγματικότητα είναι πιο πολύ μια παύση παρά μια θέση. Και η παύση σήμερα είναι σχεδόν πολιτική πράξη. Γιατί όλα γύρω σου σε σπρώχνουν να βελτιώνεσαι. Να… δουλεύεις πάνω σου. Να γίνεσαι version 2.0. Η καλύτερη-βελτιωμένη εκδοχή του εαυτού σου.
Και κάπου εκεί ξεχνάς να ρωτήσεις κάτι απλό: ποιος είπε ότι είμαι beta;
Αν υπάρχει κάτι που μένει από αυτή τη μέρα, δεν είναι κάποιο μήνυμα αυτοβελτίωσης. Είναι μια μικρή… ρωγμή στη συνήθεια. Μια στιγμή που το σώμα σταματά να είναι project και γίνεται απλώς σώμα. Που το φαγητό δεν περνάει πρώτα από επιτροπή έγκρισης. Που η εικόνα σου δεν χρειάζεται διορθωτικό φίλτρο πριν τη δεις.
Δεν κρατάει πολύ αυτό. Δεν γίνεται να κρατήσει. Αλλά ίσως αυτό να είναι αρκετό. Γιατί μερικές φορές δεν χρειάζεται να αλλάξεις τη ζωή σου. Χρειάζεται απλώς να σταματήσεις να τη λες «λάθος» για πέντε λεπτά.
